Een beetje een kunstwerk.

Cd-hoezen, hoe groot zijn die eigenlijk? 12 op 12. Zo klein, bijna foto’s in portefeuilles. Zo snel weggemoffeld in een kast. Op elkaar gestapeld en vergeten.
Maar platen! 31 op 31. Dat zijn bijna schilderijen om aan de muur hangen. Ik word altijd een beetje blij als ik ze zie staan in de winkel.

Een verklarende:

Merda d’artista.

Piero Manzoni was an Italian artist best known for his ironic conceptual art. Influenced by the work of Yves Klein, his own work anticipated, and directly influenced, the work of a generation of younger Italian artists. Manzoni is most famous for a series of artworks that call into question the nature of the art object, directly prefiguring Conceptual Art. His work eschews normal artist’s materials, instead using everything from rabbit fur to human excrement in order to “tap mythological sources and to realize authentic and universal values”.
(Dank u, Wikipedia)

Lef. Ironie. De wereld op een sokkel.

Een verre neef komt op bezoek.

Van het Kask en zelfs op BOOOOOOOM met een vogelfiets en al.
En ook al eens in het M_HKA.

Criterion.

Voor elke film die Criterion uitgeeft, wordt er een nieuwe cover ontworpen.

Double rainbow!

Een half uur ver in de set en plots begint het enorm hard te regenen. De groep gaat van het podium, de roadies zijn in de weer met plastic zeilen zodat de regen niet op de instrumenten en draden zou komen, geroep van het publiek. De groep komt even later terug op en verontschuldigt zich, ze kunnen echt niet verder spelen. En dan een akoestische versie van Wake Up. Bandleden met nat haar en doorweekte kleren. En dan vooraan staan, met honderden mensen achter je die meezingen. Dat moet een van de indrukwekkendste momenten zijn die ik ooit meegemaakt heb.

Enkele maanden later zijn we helemaal naar Düsseldorf gereden, door de sneeuw (dat moet dan een van de gevaarlijkste momenten zijn denk ik, 4 uur enkele rit en naar alle kanten glijden) om het moment opnieuw te kunnen beleven. We stonden achteraan, zagen amper iets door slungelige Duitsers en de sfeer was niet al te geweldig. Het concert in Parijs was euforisch-luid, in Düsseldorf eerder kwaad-luid. Herinneringen proberen herbeleven is altijd een slecht idee.

Silly walk: de terugkeer.

Mijn verloren foto’s zijn terecht! Blijkbaar zaten ze gewoon in een doos in mijn boekenkast. Zo moet dat, hidden in plain sight, om het nog eens in het Nederlands te zeggen.
Sommigen zijn wat scheef ingescand, maar dan moet je je scherm maar wat draaien.

Een uiteenzetting over graphic novels waarin de naam Brecht Evens eens niet vernoemd wordt. Het moet niet altijd hetzelfde zijn.

Ik heb maar enkele dingen overgehouden aan mijn eerste poging grafische vormgeving:
- een basiskennis illustrator
- een hekel aan typografie (die nu gelukkig compleet verdwenen is) want we moesten de hele tijd letters natekenen
- een paar kneuzingen door een psychopate (maar dat is een ander verhaal)
- een introductie in het werk van Dave McKean
Hoewel ik me kan voorstellen dat het sensatiegehalte van het voorlaatste overblijfsel veel groter is, ga ik het hier toch eerder over Dave McKean hebben. En graphic novels, in uitbreiding.

De docenten illustratie hadden een folder bij van een tentoonstelling van McKean (Narcolepsy), die op dat moment in Leuven te bekijken was. Ik moest dat weekend toch in Leuven zijn, dus het was een kleine moeite eens binnen te springen. Ik was heel erg onder de indruk van de stijl van McKean: fotografie, tekeningen, schilderwerk, … allemaal in een grote collage samengebracht. Dat moest ik thuis ook proberen (en daarin faalde ik natuurlijk enorm, ik snap nog altijd niet hoe hij het doet). Ik kende hem enkel als illustrator, maar later ontdekte ik ook zijn graphic novels, waaronder het indrukwekkende Cages en zijn adaptatie van een Batmanverhaal. Nu ligt zijn stijl mij minder, maar zijn tekenwerk en lettering vind ik nog altijd heel goed.

Later leerde ik Craig Thompson’s Blankets kennen en toen ben ik zowat de ene graphic novel na de andere beginnen verslinden.