Debby Vervoort

Verflucht.

Debby Vervoort — Mon, 14 Mar 2011 18:11:24 +0000

Schatkist pt. 5: de Russen zijn in ‘t land.

Debby Vervoort — Mon, 14 Mar 2011 18:05:02 +0000

(Ok, ook de occasionele Hongaar en Nederlander, maar dan was mijn titel om zeep)

In naam der volledigheid.

Ice to meet you.

Debby Vervoort — Mon, 14 Mar 2011 17:46:43 +0000

Batman duikt steeds op in mijn visuele herinneringen.
Ik ben dan ook opgegroeid met de Burton verfilmingen, waarin special effects meestal bestonden uit dingen die met een draadje (duidelijk zichtbaar vastgemaakt) voorbij kwamen gevlogen, achtervolgd door een rookpluim in een of andere onnatuurlijke kleur, en waarin slechteriken kostuums aanhebben uit aluminiumfolie en flauwe woordgrapjes maken of zich voordoen als pinguïns en met paraplu’s draaien, en Batman tepels op zijn pak heeft.

Het Batmanlogo is dan ook een van de eerste logo’s die ik zonder spieken kon natekenen.

Ik speelde ook Batman en Robin op de Sega.
Met mijn broer (Robin) die altijd Batman wou zijn.

Ik ben wel fan eigenlijk, van die dwaze special effects.
En ze worden alleen maar beter als je ze bekijkt als je ouder bent.
(Awoe, CGI!)

Nog een paar pareltjes:

Een verdoken hippie ratelt aan een stuk door en steekt er af en toe eens een prentje tussen om te verhullen dat hij/zij ratelt.

Debby Vervoort — Wed, 09 Mar 2011 10:18:29 +0000

Deze post van Nick (sorry voor het stelen van je onderwerp, ik kan nog altijd niet geloven dat ik er niet aan gedacht heb) en het afspelen van de Wild Things soundtrack hebben iets in mij losgeweekt dat ik hier nu onder woorden moet zien te krijgen. Dat gevoel leidt mij in allerlei richtingen in mijn hoofd, ik hoop dat ik er min of meer een geheel van kan maken.

Voor de volledigheid (en omdat het zo leuk is om naar te kijken) hier nog eens de trailer:

Ik krijg echt kriebels in mijn buik van naar die clip te kijken.
Het maakt een soort zorgeloos enthousiasme in mij los.

Andere dingen die dat effect op mij hebben zijn onder andere de muziek van Animal Collective,
en dan in het bijzonder The Purple Bottle…

…en concerten van The Flaming Lips. Normaal sta je daar maar op een concert, vrij geïsoleerd, naar een groep te kijken. Maar dit is echt een spektakel, een groepsgebeuren, een volksfeest. Bijna als herboren kom je daar naar buiten, met een vreugde die alles waarover je je daarvoor zorgen maakte moeiteloos lijkt te vernietigen.

(ik vind niet echt een filmpje dat de sfeer eer aan doet, dus ik doe het met foto’s)

Vorig jaar ging ik in de zomer naar park Spoor Noord naar de reuzen kijken. Eigenlijk ging ik er gewoon naartoe om te picknicken en naar het marktje te gaan. Ik kan mijn initiële houding tegenover de reuzen omschrijven als apathisch, cynisch in het ergste geval. Maar toen de reuzen er dan uiteindelijk waren … dat gevoel om daar met een park vol mensen te staan die met open mond kijken naar gigantische poppen die een verhaal uitbeelden. En om daarna de poppen door de straten te volgen, in een soort van collectieve zinsverbijstering. Dat was echt enorm indrukwekkend.

Ik had nooit verwacht dat zoveel verschillende mensen (want echt, dat was daar een smurrie van culturen en leeftijden) zo in een verhaal konden opgaan. Ik voel mij een beetje een hippie worden als ik aan zo’n dingen denk. Dat kunst (want dat is het uiteindelijk toch allemaal) zoiets kan teweegbrengen bij mensen. En dat is, denk ik, waar ik uiteindelijk naar wil streven in mijn werk. Iets teweeg brengen bij mensen. Mensen samen naar een doel doen werken op een creatieve manier lijkt mij een van de mooiste dingen die er bestaan.

(project van sagmeister waarbij vrijwilligers op een plein in amsterdam woorden leggen met centen)

Die uitspraak kan iets zijn waar je van op kijkt, ik ben zeker niet de sociaalste van de groep. Maar ik kan echt mijn hart ophalen bij sommige groepsopdrachten. De projectweek in het eerste jaar vond ik erg leuk, daar heb ik goede herinneringen aan. Daarom misschien ook dat ik wel uitkijk naar die samenwerking met fotografie binnenkort. Het lijkt mij fijn om een hele week samen te zijn met mensen en te zien wat voor creatieve energie daaruit voortkomt.

(Langs de andere kant kan ik mij dan ook weer snel laten neerhalen door negatieve energie in de groep. Als ik moet samenwerken met mensen die de hele tijd zuchten en puffen, al is het maar 1 iemand in de groep, kan ik al snel de zin om te werken verliezen. Negatieve invloeden weren, een punt om aan te werken. Ik denk dat daar ook het sociale mankement vandaan komt, er moet maar 1 iemand in de buurt zijn waar ik me niet op mijn plaats bij voel en ik sluit mij volledig af. Vervelend wel in een groep van 35. Dat is ook een punt waar ik zeker aan wil werken. En dit wordt veel te persoonlijk eigenlijk. Rap dat haakje sluiten.)

Ecologie en maatschappij zijn velden waar grafische vormgeving heel goed van pas kan komen denk ik. Mensen zijn veelal allergisch voor deze onderwerpen, als je dat weet in te kleden spreek je direct veel meer mensen aan. Op die manier krijgt de definitie van Lynn (“making the world a better place”) een heel andere betekenis, maar een waarin ik me beter kan vinden.

Een uitspraak van een docent sociologie die mij bij blijven hangen is: “mensen die wandelen zijn voornamelijk bezig met opletten dat ze niet botsen tegen andere mensen”. Dat leek me ideaal om later iets grafisch mee te doen (bijvoorbeeld de wandelpatronen op de vloer tekenen door schoenen met verf op de zolen). Ook een project waarbij er vrijwilligers helpen om iets te creëren. En toen ontdekte ik dit. Dju.

Scatterbrain.

Debby Vervoort — Tue, 08 Mar 2011 15:32:50 +0000

Een bioingenieurvriend had zo’n ding eens laten liggen op mijn kot. Ik weet nog altijd niet wat het nu precies is, maar ik kijk er wel graag naar.

Floater.

Debby Vervoort — Tue, 08 Mar 2011 10:17:01 +0000

Het was hier niet de bedoeling om een doorkliksite te maken, maar dit is toch wel ~~een van de betere~~ de beste blogs waarop ik geabonneerd ben. Als titel een of andere filosofische uitspraak citeren en dat dan opvolgen met een zee van foto’s van de kunstenaar van de dag, veel pretentieuzer wordt het niet. Maar zo’n goede dingen dat daar soms tussen staan.

(Deze vind ik echt ongelooflijk mooi:)

(Straks post ik hier de hele website.)

HOUD ME TEGEN!

Hoe bekomt gij toch die schitterende blankheid!

Debby Vervoort — Tue, 08 Mar 2011 09:56:00 +0000

Vorige week heb ik 2 grote dozen vol bij het oud papier gezet. Het was eens nodig. Drie jaar aan halve schetsen en uit elkaar geknipte magazines, dat begint al eens op te stapelen. Sommige dingen kon ik dan weer echt niet weggooien. Van die magazines die bijna boeken zijn, waarvan de layout en de fotografie je zin doen krijgen om zelf iets te maken. Met papier dat een mooie structuur heeft en naar verf ruikt. Waar je de schaar niet durft in te zetten.

Ik ben geen fanatieke modeboekskeskoopster maar de extra weekendbijlage van Knack, daar blader ik graag door. Zo’n zacht papier, en zo’n oog voor detail en typografie.

En de fotospecials van Vice.
voor de foto’s (uiteraard).

Vorig jaar heb ik dan dit gratis magazine besteld, met reliëfpapiertjes en toch wel zeker 4 lettertypes op 1 blad. Zot!

En dan om af te sluiten: mijn verpulverende trots, de ABC-boekjes uit 1935 die ik eens op de rommelmarkt ben tegengekomen (met bedenkelijke reclameslogans).
Dat lag dus in de winkel in het interbellum he!
En nu gewoon in mijn kast, dat vind ik eigenlijk vrij ongelooflijk.

Een beetje een kunstwerk.

Debby Vervoort — Mon, 07 Mar 2011 09:17:11 +0000

Cd-hoezen, hoe groot zijn die eigenlijk? 12 op 12. Zo klein, bijna foto’s in portefeuilles. Zo snel weggemoffeld in een kast. Op elkaar gestapeld en vergeten.
Maar platen! 31 op 31. Dat zijn bijna schilderijen om aan de muur hangen. Ik word altijd een beetje blij als ik ze zie staan in de winkel.

Een verklarende:

Een klassieker:

Een die migraine veroorzaakt:

En nu we toch al koppijn hebben:

Een met een foto:

Een met een schilderij (dat verdacht veel op een foto lijkt!):

Een die ook een klassieker is en die ik precies al enkele keren heb zien opduiken bij de buren:

Een gekleurde:

Een regenboog:

Een met vogels:

Een oudje:

Een banaan:

Een minimalistische:

Maar nog niet zo minimalistisch als deze:

Merda d’artista.

Debby Vervoort — Mon, 07 Mar 2011 08:33:46 +0000

Piero Manzoni was an Italian artist best known for his ironic conceptual art. Influenced by the work of Yves Klein, his own work anticipated, and directly influenced, the work of a generation of younger Italian artists. Manzoni is most famous for a series of artworks that call into question the nature of the art object, directly prefiguring Conceptual Art. His work eschews normal artist’s materials, instead using everything from rabbit fur to human excrement in order to “tap mythological sources and to realize authentic and universal values”.
(Dank u, Wikipedia)

Lef. Ironie. De wereld op een sokkel.

Een verre neef komt op bezoek.

Debby Vervoort — Thu, 03 Mar 2011 18:08:00 +0000

Van het Kask en zelfs op BOOOOOOOM met een vogelfiets en al.
En ook al eens in het M_HKA.