Verflucht.

Schatkist pt. 5: de Russen zijn in ‘t land.

(Ok, ook de occasionele Hongaar en Nederlander, maar dan was mijn titel om zeep)

In naam der volledigheid.

Ice to meet you.

Batman duikt steeds op in mijn visuele herinneringen.
Ik ben dan ook opgegroeid met de Burton verfilmingen, waarin special effects meestal bestonden uit dingen die met een draadje (duidelijk zichtbaar vastgemaakt) voorbij kwamen gevlogen, achtervolgd door een rookpluim in een of andere onnatuurlijke kleur, en waarin slechteriken kostuums aanhebben uit aluminiumfolie en flauwe woordgrapjes maken of zich voordoen als pinguïns en met paraplu’s draaien, en Batman tepels op zijn pak heeft.

Een verdoken hippie ratelt aan een stuk door en steekt er af en toe eens een prentje tussen om te verhullen dat hij/zij ratelt.

Deze post van Nick (sorry voor het stelen van je onderwerp, ik kan nog altijd niet geloven dat ik er niet aan gedacht heb) en het afspelen van de Wild Things soundtrack hebben iets in mij losgeweekt dat ik hier nu onder woorden moet zien te krijgen. Dat gevoel leidt mij in allerlei richtingen in mijn hoofd, ik hoop dat ik er min of meer een geheel van kan maken.

Voor de volledigheid (en omdat het zo leuk is om naar te kijken) hier nog eens de trailer:

Ik krijg echt kriebels in mijn buik van naar die clip te kijken.
Het maakt een soort zorgeloos enthousiasme in mij los.

Scatterbrain.

Een bioingenieurvriend had zo’n ding eens laten liggen op mijn kot. Ik weet nog altijd niet wat het nu precies is, maar ik kijk er wel graag naar.

Floater.

Het was hier niet de bedoeling om een doorkliksite te maken, maar dit is toch wel een van de betere de beste blogs waarop ik geabonneerd ben. Als titel een of andere filosofische uitspraak citeren en dat dan opvolgen met een zee van foto’s van de kunstenaar van de dag, veel pretentieuzer wordt het niet. Maar zo’n goede dingen dat daar soms tussen staan.

Hoe bekomt gij toch die schitterende blankheid!

Vorige week heb ik 2 grote dozen vol bij het oud papier gezet. Het was eens nodig. Drie jaar aan halve schetsen en uit elkaar geknipte magazines, dat begint al eens op te stapelen. Sommige dingen kon ik dan weer echt niet weggooien. Van die magazines die bijna boeken zijn, waarvan de layout en de fotografie je zin doen krijgen om zelf iets te maken. Met papier dat een mooie structuur heeft en naar verf ruikt. Waar je de schaar niet durft in te zetten.

Ik ben geen fanatieke modeboekskeskoopster maar de extra weekendbijlage van Knack, daar blader ik graag door. Zo’n zacht papier, en zo’n oog voor detail en typografie.

Een beetje een kunstwerk.

Cd-hoezen, hoe groot zijn die eigenlijk? 12 op 12. Zo klein, bijna foto’s in portefeuilles. Zo snel weggemoffeld in een kast. Op elkaar gestapeld en vergeten.
Maar platen! 31 op 31. Dat zijn bijna schilderijen om aan de muur hangen. Ik word altijd een beetje blij als ik ze zie staan in de winkel.

Een verklarende:

Merda d’artista.

Piero Manzoni was an Italian artist best known for his ironic conceptual art. Influenced by the work of Yves Klein, his own work anticipated, and directly influenced, the work of a generation of younger Italian artists. Manzoni is most famous for a series of artworks that call into question the nature of the art object, directly prefiguring Conceptual Art. His work eschews normal artist’s materials, instead using everything from rabbit fur to human excrement in order to “tap mythological sources and to realize authentic and universal values”.
(Dank u, Wikipedia)

Lef. Ironie. De wereld op een sokkel.

Een verre neef komt op bezoek.

Van het Kask en zelfs op BOOOOOOOM met een vogelfiets en al.
En ook al eens in het M_HKA.